Hallo aan alle bezoekers van de blog de laatste twee weken. Aan alle mooie sprookjes komt een eind en voor onze groep is deze nu gekomen. We hebben de afgelopen 14 dagen kunnen genieten van een van de mooiste delen van de United States  en hebben veel gezien. Maar met een schat aan foto's die ondertussen al opgelopen is tot een kleine 30 Gb zullen we thuisblijvers zeker kunnen laten nagenieten van onze uitstap. We maken hier achteraf ook nog een nabeschouwing, en op de website van de fireobservers zal binnenkort het officiele reisverhaal gepubliceerd worden. Maar nu eerste onze jetlag overwinnen en gewoon worden aan het dagelijkse bestaan.

De fireobservers organisatie kan na het afsluiten van deze heel geslaagde trip zich verder gaan concentreren op de organisatie van het programma van volgend jaar.

Voorjaar 2010 :

• Macon 2010 
• Colorado Springs 2010

Najaar 2010

• Nashville 2010

Van de reporter thuis

Op pagina 380 van teletekst VRT kan je kijken wanneer ze terug op Belgische bodem verwacht worden.

Er wordt in ieder geval een vroege aankomst voorspeld!

na een welverdiende nachtrust, inleveren huurauto's en koffers en een check doot de douane zitten we te wachten op onze eerste vlucht naar Philladelphia US796 welke om 11.05 zal vertrekken

Omdat sommige mensen zich genoodzaakt voelen om overal hun VISA-kaarten en computers kwijt te spelen, zien wij ons genoodzaakt om de blogberichtgeving even vanuit België over te nemen.

Op dit moment zal iedereen wel al op zijn, na de verkenningstocht op Hollywood Boulevard gisterenavond. Vandaag brengen zij de laatste dag op Amerikaans grondgebied door want, zoals men iets zegt over mooie liedjes enzovoort, morgen keren onze vrienden terug naar België.

Vandaag staat echter Het bekende amusementspark Universal Studios Hollywood nog op het programma. Een pretpark dat is opgebouwd tussen de echte filmstudio's en met attracties van bepaalde prenten zoals Jurrasic Park, The Mummy, Backdraft, The Simpsons, War of the Worlds, Earthquake, King Kong, Jaws, The Fast and the Furious, Shrek, Terminator,...teveel om op te noemen maar het zal dus wederom een goedgevulde dag worden. Ze zal hoogstwaarschijnlijk afgesloten worden met een wandelingetje door Universal City, enkele drankjes in het Hard Rock Cafe Hollywood en nog een laatste, gezellige diner samen.

Morgen is hun goeie leven echter over en mogen zij terug huiswaarts keren. Hieronder geef ik nog snel enkele vluchtgegevens mee;

De vlucht vanop Los Angeles International (LAX) zal geschieden met een A321 van US Airways. Het vertrek staat op 11h05 lokale tijd, om na een vluchttijd van 05h20 te landen in Philadelphia om 19h25 lokale tijd. Deze vlucht heeft het nummer US796.

Om 20h55 is hun voorziene take-off in Philadelphia. De Boeing 757 met vluchtnummer US750, zal onze vrienden veilig en wel afzetten in Brussel op zondag, 4 oktober, om 10h40.

Hallo, met enige technische problemen die ;oesten overwonnen worden geraken we nu hier tch online. Voorlopig in tekstvorm, later volgt wellicht het foto verhaal.

Na het ontbijt in Las Vegas was rond 10 uur tijd om te beginnen aan onze laatste grote tocht>>. Fram Las Vegas to Los Angeles, een dikke 400 Km.

Het leek in elk geval op de tocht de lege portemonees, want grote sommen werden er niet gewonnen tijdens dit verblijf. Ik had nochtans aangeboden om te grote winsten in twee keer op te halen, aangezien mijn volgende verblijf al vast ligt.

Het werd een lange tocht doorheen een opnieuw een steeds veranderend landschap. we moesten dan ook doorheen enkele bergktens om aan de stille oceaan te geraken. Slechts de laatste 100 km begon je duidelijk een vegetatie te zienm de rest was een dor en droog berglandschap met enorme vlakten .

Het was al rond 2 uur toen we een eerste stop hadden in de buurt van het stadhuis van LA. Met een temperatuur van rond de 38 graden was de zin om hier te wandelen snel over, dus opnieuw in de wagen en verder naar Venice Beach. Daar stapte iederee uit de wagens en gingen we langs het strand richting Santa Monica. Over gekke mensen gesproken, we liepen hier allemaal op het strand rond.

Na de wandeling ging het richting Beverly Hills, waar we nog even halt hielden aan Station 1 om wat foto,s en wat inkopen.

Daarna ging het richting hotel in Hollywood, waar het inchecken wat chaotisch verliep maar toch kreeg iedereen een kamer. Met de wagens nog snel doorgereden naar een restaurant voor een heerlijke maalrijd bij Sizzler en daarna nog doorgereden naar het uitkijkpunt in Grifith park. Adembenemend zicht heb e daar, hopelijk zijn de foto's gelukt. De avond werd afgesloten met nog een wandeling op Hollywood Boulevard, op zoek naar de ster van de sterren.

Morgen staat oze laatste dag gepland in Universal studios.

Groeten uit het zonnige LA

De Fireobservers groep Mesa 2009

Ongelovelijk hoe de tijd vliegt als je je amuseert.

Aan het einde van onze tweede dag zijn de meesten moe en voldaan terug naar het hotel vertrokken. We hebben geprobeert om toch het maximum uit ons verblijf te halen en zo goed het kan de aangeboden vervoersmiddelen te gebruiken.

Een korte schets van ons tijdsgebruik de afgelopen 36 uur.

Na de heerlijke rit over het stukje Route 66 en een bezoek aan de hooverdam, waarbij we tot in de machine kamer doordrongen, arriveerden we gisteren rond 17.00 uur in Vegas. Reeds vanop 30 km afstand kan je de stad zien verschijnen aan de horizon, en hoe dichter je komt , hoe meer verbazingwekkend het wordt. Terwijl hier een woestijn zou moeten zijn, is er een uitgestrekte stad van meer dan 400.000 bewoners, die dan nog eens jaarlijks 40 miljoen bezoekers over de vloer kijkt.

Het pronkstuk, de Las Vegas Boulevard is een bebouwde straat van ongeveer 6 km, waar het ene casino naast het andere staat, of waar men opnieuw een nieuw Casino bouwt. Wij zitten in het Hooters Casino, aan het begin van de strip, aan de andere kant ligt de Stratosphere, een toren van 320 meter hoog, mat daarop nog een klein pretparkje. We begonnen onze verkeningstocht gisteren door met de wagens, de ganse strip stapvoets af te rijden, sneller kon niet, er was file (die is er steeds). Hier en daar werd de eerste foto genomen, maar toch werd het een beetje stil in de wagen, zoveel (......) hadden ze nog nooit gezien.

We reden daarna verder naar Freemont street, het oude down town van Las Vegas, waar meer dan 100 jaar geleden de eerste casino's hun deuren opende. Ondertussen is deze buurt volledig opgeknapt, en heeft men de straat overkoepeld met een TV scherm van bijna een Km land, en 3 rijvakken breed. Elke avond, op het uur, wordt er op dit schem een multimedia show afgespeeld, en schalt de muziek door de geluidsinstallatie. Spontaan beginnen al de opgedaagde bezoekers mee te zingen en dansen, een fantastische belevenis.

Daarna trokken we terug naar The Stratosphere, om vanop 300 m hoog de stad te aanschouwen. Het was wel heel winderig daarboven, maar er is zowel een openlucht als een gesloten verdieping vanwaar je een spactaculair zicht hebt over de stad. Deze is ondanks de duisternis een verlichte parel in de nacht, dus hebben we geprobeerd enkele spectaculaire beelden et schieten. De groeps foto van gisteren staat ook op de blog, maar is het resultaat van proffesioneel photoshopping van de hotelcrew. We keerden na middernacht terug naar het hotel voor een welverdiende nachtrust.

Vanmorgen mochten we uitslapen, afspraak om 9.30 in de lobby, en na een korte ochtendwandeling  stonden we om 10 uur aan het ontbijtbuffet in de Luxor. Nog zo iets typisch, voor lekker, veel eten moet je nu ook in Las Vegas zijn, en deze all you can eat formules zijn enorm geliefd bij de amerikanen, wat zeker te zien is aan hun lijn(en).

Daarna namen we de sneltrein terug naar de Stratospheren, om nogmaals naar boven te gaan , ditmaal om beelden te schieten bij daglicht. Vandaar kon iedereen deze namiddag terug richting hotel stappen, of met de bus, die continu over de strip rijdt, zich laten brengen. Gepakt en gezakt met allerhande aankopen kwamen we rond 9 uur terug aan het hotel. Nu nog ons laatste geld gaan vergokken hier beneden in het hotel, of toch vroeg naar bed met nog een pilsje op de kamer , wie zal het zeggen, want what happens in Vegas, stays in Vegas.  

Morgen maken we de doorsteek naar de Amerikaanse westkust en slaan we onze tenten op in Hollywood.

na het uitzicht van de Grand Canyon dachten we dat we alles gezien hadden, maar hetgeen we vandaag voorgeschoteld kregen  De route 66 met zijn verborgen pareltjes en het woestijngebeid waar de hooverdam is waaren gewoon adembenemend.

Beelden plaatsen later vanacht, maar eerst gtrekken we even doorheen Las Vegas, op zoek naar een heerlijke buffetmaaltijd en genieten van de Freemont Street Experience.

Nog enkele beelden van gisteren

Ondertussen zijn we al aan een nieuwe dag begonnen

Langzaam ontwijkt iedereen hier in het hotel. We nemen nog snel een ontbijtje en dan zijn we er vandoor. Route 66, Hoover Dam en dan Las Vegas, Here we come

Houdt er ook rekenening mee dat we vanavond opnieuw in een andere tijdzone terechtkomen waardoor het tijdverschil tussen Belgie / Nederland 10 uur zal bedragen. De groeten en we laten oons wel horen uit Las Vegas.

Zo, de brandweerstage zit erop.

Net voor het afscheid kreeg iedere deelnemer nog een attest als aandenken en daarna gingen we nog snel ontbijten waarna we in noordelijke richting vertrokken.

Daarna werd er definitief afscheid genomen en vertrokken we richting Sedona. We voelden al vlug dat alles bergop ging en al snel klommen we naar 6000 voet hoogte. Ook de temperaturen namen een dip, dus we moesten vandaag het stellen met een goede 25 graden. Om alle beelden van vandaag hier te posten, daar beginnen we niet aan, honderden, zoniet duizend foto's werden er vandaag geschoten. Het landschap was dan ook onbeschrijflijk mooi. We hebben er van genoten. Rond drie uur reden we het Grand Canyon park binnen, deden er een aantal overzichtpunten en rond zes uur was iedereen verzameld aan Hopi point voor de zonsondergang. Het was zeven uur toen we in het hotel aankwamen en de hongerige magen vonden een lekkere steak in het steakhouse hier tegenover, waar we prompt een west vlaamse kennis tegen het lijf liepen. Snel nog een biertje kopen in het tankstation en iedereen waarschijnlijk vroeg onder de wol. Het was een lange dag en een week in een firestation slapen is ook niet goed om uitgerust te geraken.. We merkten zojuist wel dat het lokale firestation hier honderd meter vandaan is. We zullen een selectie van de foto's uploaden op ons fotoalbum.

Idereen heeft de koffers gepakt, en we zijn klaar om te vertrekken.

Eindbestemming vandaag : Grand Canyon

Zondagavond, bij jullie maandagmorgen en bijna het einde van onze brandweerstage.

Maar zondag of niet, voor de mannen in onze brandweerkazernes was het een werkdag gelijk een andere. Meestal begon deze met een snelle wasbeurt van het voertuig, want dat moet steeds blinken, al was het maar voor de uitstraling. Snel wat water over het ganse voertuig, even met de borstel inzepen , even naspoelen en dan neemt men handdoeken om de wagen helemaal droog te wrijven. Tijd voor ontbijten maken ze niet echt in de kazerne, een getoaste boterham of een stuk fruit is meestal wel voldoende. Enkele zijn ook verzot op een grote kom havermout met wat honing en stukjes fruit.
Tijdens hun opleiding krijgen alle brandweermannen duidelijke richtlijnen mee hoe ze zich gezond kunnen voeden en deze regels worden strikt nageleefd in de kazerne. Nadat ook de kazerne zijn dagelijkse beurt heeft gekregen is het tijd voor een uurtje sport. Sommigen gaan een toertje lopen, anderen kiezen ervoor om een uur lang een frisbee wedstrijdje te spelen tegen de kerels van de kazerne om de hoek. De spirit zit er zeker in en ieder doet zijn best om deze ronde te winnen. Nadien stopt de grote brandweerwagen aan de lokale supermarkt om inkopen te doen voor de lunch en dinner van deze dag. In station 217 / 219 stond vandaag een salade met avocado’s en gegrilde kip op het lunchmenu en vanavond hebben we gegrilde zalm met Asperges en risotto gegeten. Ik kreeg direct de vraag of we bij ons ook dagelijks zo’n heerlijke maaltijden kregen. Ik heb ondertussen al wat ervaring met deze brandweermannen en weet dat ze een voor een allemaal voortreffelijke koks zijn.

Verder was het rustig vandaag, onze engine 217 ging deze namiddag nog naar station 202 om hun plaats in te nemen, 202 had namelijk een oefening en debriefing ivm een incident eerder deze week. Ook dat is hier normaal, indien er kazerne leeg staat omdat er een grote interventie of oefening aan de gang is, dan wordt uit een andere kazerne een voertuig verplaatst om de gaten op te vullen. Betekent ook dat de manschappen de hele stad als hun broekzak moeten kennen. Rudi en Ikzelf profiteerden van deze rustige zondag om hier naast de kazerne nog wat souvenirs te gaan kopen op een reuze flea market. The price was right, en valiezen zijn straks te klein.

Vanavond worden alvast alle koffers zo goed mogelijk gepakt, en kunnen we morgenvroeg afscheid nemen van onze uitstekende gastheren en vrienden die we deze week leerden kennen. Het verbaasd me steeds hoe we er in slagen om tijdens die week zoveel te zien en bij te leren over het leven van deze mensen, de stad waarin ze werken en de omgeving waarin ze leven. Ik hoop dat alle deelnemers er hetzelfde over denken, en dat we ook de bezoekers van deze blog hebben kunnen laten meegenieten van ons verblijf hier. Enkel het lekkere voedsel kunnen we niet meebrengen, maar er deze week toch menig lekkere foto gepubliceerd. Nu bij jullie de werkweek weer begint gaan wij ons doorheen het toeristische programma werken.

Maandag bezoeken we via Sedona de Grand Canyon

Dinsdag doen we Route 66, bezoeken we de Hoover dam en komen we aan in Las Vegas

Woensdag een dag Las Vegas

Donderdag reizen we van Las Vegas naar Los Angeles (Downtown, Venice Beach, Santa Monica, Beverly Hills en Hollywood

Vrijdag gaan we dan naar het filmamusementspark Universal Studio.

Closing with words of thanks to the Mesa Firefighters,

Guys (and Girls), it was great te be among you this past week, thank you so much for all the hospitality and friendship. .

Ik kan nt rechtstreeks posten op de blog dus doe ik het via u.

Maandagnamiddag aangekomen op station 202 mesa fire dept. Er staan 3  wagens op deze kazerne: een ALS engine (autopomp met paramedics), een TRV ( een wagen voor basic lifestyle support calls zoals een val van  een ouder persoon, een neusbloeding, ... .

Deze wagen verzorgt ook een rehab functie waarbij ze op een brand een post opstellen waar de  mannen nadat ze binnen geweest zijn worden nagekeken vb bloeddruk 
wordt genomen, hartslag gecontroleerd, ... en waar ze dan ook een  slokje water kunnen drinken.)

Als 3de staat er ook nog een air and  light truck met een lichtmast en compressor om persluchtflessen te vullen.

Hoofdzakelijk medical calls hier. Hoogtepunt voor mij was een rea van een 27 jarige jongeman waarbij ik hun laatste nieuwe protocols zag toepassen. Hierbij wordt er in eerste instantie niet meer  geballoneerd, enkel ononderbroken hartmassage. Ik ben overtuigd. Het 
werkt. In België gaan we ook wel die kant op denk ik in 2010.

Verder nog enkele brandoproepen waarbij ik gisteren vr eindelijk vuur  heb gezien ( een palmboom in brand :-) ) alsook enkele serieuze  ongevallen.

De laatste dag is bezig. Vanaf morgen spelen we toerist.

Weer een nacht voorbij. Voor mij een rustige nacht met één oproepje voor wat jongeren die ergens een vuilbak in brand hadden gestoken, dat was vlug geklaard.

Hadden we tijd genoeg om wat te praten over brandweer, over belgie en over de wereldse dingen. Als je hier in de states zit heb je wel geen idee meer wat er buiten de grenzen gebeurt. Amerikanen zijn op dat gebied erg onwetend, en de media werkt daar zeker aan mee.

Toch nog enkele dimensies meegeven over de stad Mesa. Een van de snelst groeiende steden in de US de laatste 10 jaar. Toen we gisteren naar het firemuseum moesten hebben we dus de ganse stad doorkruist. Een afstand van ongeveer 45 Km. lang en ongeveer 25 km van boven naar onder. Zowel boven als onder, maar ook middenin ligt er een vijfbaanssnelweg dus verplaatsingen doorheen de stad gaan heel vlot. Alle straten lopen recht op recht dus je orienteren is heel gemakkelijk.

Doorheen de stad liggen momenteel 21 kazernes verspreid waar overal minsten 1 voertuig staat, op sommige plaatsen meer dan 1. Omdat de stad zo snel groeit moeten er steeds kazernes bijgebouwd worden, en vorige donderdag heeft met nog een subsidie van 4.000.000 USD gekregen om de twee geplande kazernes sneller te bouwen. Ikzelf zit in Station 217, waar momenteel ook de auto staat van 219.

Een nieuwe kazerne die een vijftal jaar geleden in dienst werd genomen.

Enkele foto's :

We kregen vanmorgen al een oproep voor een medische tussenkomst, maar konden enkel het overlijden vaststellen van de dame van 85. Dit alles gebeurd zonder tussenkomst van een dokter. En de brandweer stuurt nadien een ploeg vrijwilligers die de familie komt helpen met de eerste regelingen die moeten gebeuren.

We hopen op een drukke zondag, tegen morgen vroeg mag je het volgende verslagje verwachten. Een deel van onze tijd spenderen we vandaag zeker aan het pakken van onze koffers, want vanaf morgen begint deel 2 van de trip.

Uw reporter, Paul

Zaterdagmorgen en opnieuw vroeg uit de veren. Voor sommigen opnieuw een rustige nacht, voor anderen was het er weer eentje met een aantal onderbrekingen. De gasten in station 206 kregen die nacht een oproep voor medische bijstand bij een hartstilstand. Meer dan 25 minuten werd er gereanimeerd en uiteindelijk werd de patiënt in redelijke conditie afgeleverd in het ziekenhuis.

Van de mannen in station 209 kregen we dan weer een ander verhaal. Gisterenavond (vrijdag) kregen ze na het avondmaal de vraag of ze de mannen van de Medic Swatteam wilde vergezellen tijdens de avondopdracht. Ze dachten eerst nog dat het om de wekelijks oefening ging, maar al snel werd duidelijk dat het om een echte opdracht ging. Nadat een Mexicaanse gang (bende) vorige week had geprobeerd om hun gebied gewapend te verdedigen kwam de politie in actie om enkele leden, van wie ze het onderduikadres kenden, in de boeien te slaan en de gebruikte wapens in beslag te nemen. Vanop een veilige afstand, en in een gepantserd voertuig, konden Maurice en Patrick de massale ontplooiing volgen.  De politiedienst, die drie kerels in de boeien sloeg en een aantal revolvers en een AK47 vond, was nadien erg tevreden over het resultaat van hun optreden.

En in station 212 en 209 lagen er nog speciale geschenken te wachten op de bezoekers.

Onze dag begon op de parking van een lokaal winkelcentrum, waar de hulpdiensten de bevolking informeerden over wat te doen bij rampen (emergency preparednes). De commando voertuigen van zowel politie en brandweer, alsook de heloikopters van de verschillende hulpdiensten waren aanwezig op het terrein, en konden bekeken worden. Ook waren er enkele wagens aanwezig waarin de voorraad zat die tijdens zo een grote ramp zullen aangesproken worden. Veel om te bekijken en fotograferen natuurlijk. De temperatuur buiten liep ondertussen op tot 105 °F, zo’n kleine 43°C, dus er werd al vlug bescherming gezocht in de winkel naast de parkeerplaats.

Deze winkel, een Bass Pro Shop, is een van die winkels die de laatste jaren overal in de states opduikt, en die een ongelofelijk groot aanbod heeft voor de outdoorman. Jagers, vissers, wandelaars, handboogschutters, noem maar op, ze vinden er allemaal hun gading.

En zoals steeds is alles heel groots opgevat. Je kan er zelfs leren vissen, er is een aquarium met 4.000.000 liter water waar op bepaalde dagen visles gegeven wordt door professionals. Vandaag werd de ruimte ingenomen door alle hulpdiensten die er folders uitdeelden met tips om wat veiliger doorheen het leven te stappen.

We gingen in de buurt nog eten en daarna reden we door naar the Hall of Flames. De naam zegt het al, maar dit is een van de grootste brandweermusea in de VS. Toen de oprichter in 1954 als kerstcadeau een brandweerwagen onder de kerstboom vond, (ze leefden in een groot huis), was de interesse gewekt, en werd het familiefortuin gebruikt om een van de mooiste brandweercollecties samen (en tentoon) te stellen.

Brandweermateriaal uit de 18^e eeuw staat er te blinken naast mooi gerestaureerd materiaal uit de jaren 50 en 60. Om de hele collectie helmen van over de hele wereld, en de patches van brandweerdiensten allemaal te bekijken zouden we enkele dagen moeten blijven. Omdat we dit museum al meerdere keren bezochten met de fireobservers op de verschillende stage in California brachten we dit keer een aandenken mee voor de museum directeur. Hij was dan ook erg blij ons brandweerbeeldje in ontvangst te nemen. We kregen er als toemaatje nog een bezoek bij aan de loods naast het museum, waar de nieuwste stukken uit de collectie staan die wachten op de finale afwerking en restauratie. Met dank aan onze gids, een gepensioneerde brandweerman Rich uit Seattle op winterverlof in Phoenix.

Daarna trok iedereen terug naar zijn station, waar het avondmaal op het fornuis of BBQ stond (hopelijk weer geen Mexicaans) en weer een drukke nacht vol verassingen voor de fireobservers. Morgen (zondag) beginnen we aan onze laatste shift, en krijgen we hopelijk onze koffer dicht voor het tweede deel van onze reis.

En zo ging er weer een dag voorbij

De zonnige en warme groeten uit Mesa van en voor iedereen

Niet alle foto's verschijnen hier, meer foto's in ons fotoalbum :

http://stages.fireobservers.org/#27.14

Vandaag waren er weer enkele uitstappen gepland voor de groep.

Na het ontbijt kregen we de grote rondleiding in Squad 204, een van de 7 voertuigen die hier in Arizona zijn aangekocht om bij grotere rampen ingezet te worden en de eerste nood te lenigen, tot er na 72 uur hulp komt van het hogere niveau die dan langs komt met nog meer materiaal en manschappen. Binnen de twee uur kunnen ze naar elke plaats in het land gestuurd worden en zijn ze capabel om de eerste drie dagen te overleven zonder hulp van buitenaf. Het voertuig zelf kost 850.000 USD en er zit nog eens voor 650.000 USD materiaal in.

Net voor de lunch gingen we nog even naar een brandweerwinkel om wat gegeerd materiaal op te halen.

Deze namiddag stond in het teken van de luchthavens. We bezochten er twee , en konden het opgestelde materiaal van dichtbij bekijken. Op een van de luchthavens is de Sabena Flightschool actief.

Net naast het museum is een van de grootste private luchtvaart musea waar een groep vrijwilligers alles in het werk stelt om vliegtuigen uit de vorige eeuw luchtvaardig te houden. Verschillende vliegtuigen, waaronder een B17, zijn volledig gerestaureerd en vliegen het land rond om de verschillende airshows meer glans te geven. De directeur van het museum was dan ook vereerd om ons doorheen zijn collectie rond te leiden. Gaande van een duitsche Eindekker uit 1918 tot de Phantom en de Mig 51 werd ons de geschiedenis van de luchtvaart uitgelegd.

We vonden zelfs een alternatief om thuis te geraken.

Nadien gingen nog naar Station 215, waar het lokale luchtverkeer zijn thuisbasis heeft.

Weer een goedgevulde dag, en hopelijk vanavond nog wat oproepen.